Πες μου τι ζηλεύεις

Έλα μικροαστούλη μου. Πες μου τι ζηλεύεις.

Πες μου τι ζηλεύεις σε ένα 20χρονο παιδί που πεθαίνει μέρα με τη μέρα.

Τι ζηλεύεις και σου βγαίνει η κακία.

Έλα πες. Τι ζηλεύεις.

Ζηλεύεις που στα 15 του, του σκότωσαν το φίλο μπρος στα μάτια του; Όχι δε νομίζω να το ζηλεύεις αυτό...

Ζηλεύεις που είναι από καλή οικογένεια; Ναι, το ζηλεύεις. Εσύ θα γύριζες στη Μύκονο με τα κάμπριο στη θέση του. Δε θα σε βασάνιζαν αστυνομικοί στο τμήμα. Ζηλεύεις γιατί πέταξε στα σκουπίδια αυτό που είναι το όνειρό σου.

Ζηλεύεις που έχει τόσους φίλους; Ναι, το ζηλεύεις. Ζηλεύεις που κάποιες χιλιάδες φωνάζουν για αυτόν. Επειδή εσύ είσαι ανύπαρκτος πίσω από το κουτί της τηλεόρασης.

Ζηλεύεις που κάνει απεργία πείνας; Ναι. Αυτό και αν δεν το ζηλεύεις. Γιατί εσύ αγαπάς τόσο τον εαυτούλη σου που ούτε στιγμή θα το σκεφτόσουν. Ζηλεύεις γιατί αυτός κάνει βήματα προς το θάνατο για το δίκιο του, ενώ εσύ για το δίκιο σου στην καλύτερη βρίζεις την κυβέρνηση μέσα στο καφενείο.

Αϋπνία

γράφει ο Μ

Αϋπνία. Καφές, βιβλίο, γράψιμο. Ένα κρεβάτι που δε με χωράει, μάτια που δε θέλουν να κλείσουν. Κλείνουν για ένα τέταρτο και ανοίγουν από μόνα τους. Λες και ακούστηκε κρότος. Αν είχα, θα έκανα και τσιγάρο.

Σηκώνομαι και βγαίνω από το σπίτι. Το καλύτερο ξεκαθάρισμα στο δίνει ο δρόμος. Προσωπικό ή κοινωνικό. Οι σταγόνες μου κλείνουν τα μάτια. Δε με ενοχλούν όμως. Αυτή η δροσιά μου δίνει ευχαρίστηση, δύναμη. Λίγοι στο δρόμο. Μπάτσοι με μηχανές και αναμμένους τους μπλε φάρους κάνουν βόλτες χαλώντας τη όμορφη θαμπάδα που έχουν σχηματίσει τα φώτα της πόλης και η βροχή.

Κάτι θέλω να κάνω αλλά δεν ξέρω τι. Για αυτό βαδίζω. Βαδίζω σε κάθε στενό που βρίσκω. Δεν πάω από δρόμους χιλιοπερασμένους. Τα περισσότερα διαμερίσματα με σβηστά τα φώτα. Λίγοι στο δρόμο αλλά ενδιαφέρουσες μορφές. Η νύχτα μέχρι νωρίς το πρωί είναι η πιο όμορφη πλευρά της ημέρας. Θέλω να ζω όλο το βράδυ μέχρι το πρωί.

Σταματώ στο δρόμο για να διαβάσω συνθήματα στους τοίχους. Πολιτικά, μαλακίες, προσωπικά. Ο δρόμος έχει τη δικιά του ιστορία. Πολλοί την γράφουν στους τοίχους με σπρέι.

Μια κοπελίτσα περνάει δίπλα μου και με κοιτάζει με πλάγια ματιά. Φοβάται; Είναι μόνη; Πόσοι άραγε γυρνάνε μόνοι στο σπίτι και νιώθουν ότι δεν κάνανε τίποτα όλη την ημέρα; Ότι δεν κερδίσανε τίποτα την ημέρα αυτή; Ότι δεν υπάρχει κανείς να τους περιμένει στο σπίτι; Ότι ίσως κανείς δεν τους σκέφτεται; Ότι είναι μόνοι τους σε αυτόν τον κωλοκόσμο που δε διάλεξαν να ζήσουν. Ότι η ζωή δεν είναι μέλι-γάλα. Ότι η αγάπη δεν είναι όπως στις μαλακίες του Χόλιγουντ.

Σε ένα στενό κάποιος κοιμάται στο πεζοδρόμιο πάνω σε κάτι χαρτόκουτες. Αυτός δεν έχει αϋπνία. Ίσως κοιμάται καλύτερα από μένα. Χαμογελάω και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να μου δώσει συμβουλές για καλό ύπνο.

Ένα αμάξι μαρσάρει στο βρεγμένο δρόμο. Γλιστράνε οι ρόδες και μετά από λίγο φεύγει με μεγάλη ταχύτητα. Βιάζεται να πάει. Πού;

Ακόμα και τα πρεζόνια λείπουν από την πλατεία. Θα πήγαν για ύπνο και αυτά. Ούτε με πρεζόνι δεν μπορώ να πιάσω κουβέντα.

Πάω στο περίπτερο να πάρω κάτι να πιω. Καταλήγω με γάλα. Είναι το πλέον κατάλληλο για την περίσταση. Κομπολόι και γάλα. Λευκό πλήρες. Το κακάο με χαλάει.

Ένας μεθυσμένος με κοιτάει περίεργα ανοίγοντας πιο πολύ από το φυσιολογικό τα μάτια του.

Παίρνω το δρόμο του γυρισμού. Τι έκανα σήμερα; Δε με περιμένει κανείς σπίτι. Με σκέφτεται άραγε κανείς; Αν πάθω κάτι ποιος θα το μάθει πρώτος; Ποιος θα ενδιαφερθεί;

Βάζω το κλειδί στην πόρτα και την ίδια στιγμή ακούω τον ήχο του μηνύματος στο κινητό. Τελικά κάποιος με θυμήθηκε ακόμα και τέτοια ώρα.

" Η vodafone σας ενημερώνει ότι έχετε απεριόριστο χρόνο ομιλίας και μηνυμάτων sms προς όλους τους αριθμούς vodafone."-Άι στο διάολο πρωινιάτικα.