Οι χρονιές του κτήνους

Έχει 2 χρόνια που διάβασα το βιβλίο "Η χρονιά της ερήμου" του Pedro Mairal. Ο Αργεντίνος συγγραφέας περιέγραφε με έναν ιδιαίτερο τρόπο την κρίση που πέρασε η χώρα του. Θα έλεγα ότι ήταν κάπως σουρεαλιστικό.  

Καταστρεφόντουσαν τα κτίρια, οι τοίχοι, κάθε τι υλικό αρρώσταινε. Οι αλλαγές στην καθημερινότητα της πρωταγωνίστριας Μαρίας είναι ραγδαίες. Η βιαιότητα, η απανθρωπιά, η υποβάθμιση της αξίας της ζωής ήταν θυμάμαι κάποια στοιχεία που με έκαναν να έχω μια υποσυνείδητη στεναχώρια όσο το διάβαζα. Στο τέλος θεώρησα ότι ναι μεν η γραφή του είναι καλή, αλλά ότι τα παραλέει ή ότι τέλος πάντων αυτό το υπερεαλιστικό δεν ταιριάζει.

Και φτάσαμε 2013. Και το θυμήθηκα το βιβλίο. Παρατηρώ γύρω μου. Τη δική μου τη χώρα. Τα τελευταία 3 χρόνια. Και τελικά είχα άδικο. Αυτό που θεώρησα υπερεαλιστικό στον Mairal, είναι τελικά ρεαλισμός. Αυτό ζούμε. Τα κλειστά μαγαζιά που σαπίζουν. Η υποτίμηση των κοινωνικών παροχών. Τα κλειστά νοσοκομεία. Η υποβάθμιση της ζωής. Η άνοδος του φασισμού. Η βία. Η καταστολή. Τελικά είχα άδικο. Ο Mairal τα είχε ζήσει όλα αυτά πριν από εμάς. Και τα πέρασε σαν αλληγορία στο βιβλίο. Όλα γύρω μας σαπίζουν. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι ηθική και πολιτική. Και στο βιβλίο ο Mairal το δείχνει πολύ χαρακτηριστικά. Οι άνθρωποι αποκτηνώνονται. Τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η αποκτήνωση ήταν που με τρόμαζε και μου προκαλούσε τη στεναχώρια. Αυτός ο αγώνας για επιβίωση και όχι για ζωή. Απλά επιβίωση σε έναν αποκτηνωμένο κόσμο.

Συ μας μάρανες

Πήρα τη Μητροπόλεως και άρχισα να βαδίζω αργά. Είναι άλλος κόσμος εδώ; Γυαλισμένες βιτρίνες, λαμπερά μαγαζιά, εξωφρενικές τιμές πάνω σε ρούχα και κάθε είδους διακοσμητική μαλακίτσα. Κόσμος που περιμένει να κάτσει σε καφετέρια που πιθανότατα θεωρείται πολύ "in". Καλοντυμένες κυρίες με 4-5 τσάντες από αγορές. Οικογένειες με χαρούμενα παιδάκια που πάνε προς Αριστοτέλους. Ο δήμος έχει οργανώσει το καθιερωμένο κιτσ γιορτινό καρναβάλι των ημερών. Ζαχαροπλαστεία γεμάτα φως και μυρωδιές. Ένα μάλιστα έχει μια κοπέλα να παίζει ζωντανά κομμάτια κλασικής μουσικής όσο οι πελάτες σκέφτονται τι θα μασαμπουκιάσουν. Αναρωτιέμαι σε ποια χώρα είμαι. Μια χαρά φαίνονται όλα εδώ. "Είμαι στην ίδια χώρα;"

Χαλάει η όλη εικόνα με ένα άδειο μαγαζί και ένα "ΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ" κολλημένο πάνω του. Ένας παππούς σταματάει μπροστά σε έναν κάδο και κοιτάει μέσα. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. "Εδώ είσαι ακόμα. Δεν άλλαξε τίποτα". Μάλλον βαδίζω στο δρόμο που κυκλοφορεί η ευτυχισμένη και κερδισμένη από την όλη κατάσταση μειοψηφία. Ένας με ακορντεόν πιο κάτω παίζει έναν γνώριμο βαλκανικό σκοπό. "Εδώ είναι Βαλκάνια". Ευτυχώς είμαστε ακόμα στο ευρώ και του έδωσα μισό, καρντάσι μου.

Αϋπνία

γράφει ο Μ

Αϋπνία. Καφές, βιβλίο, γράψιμο. Ένα κρεβάτι που δε με χωράει, μάτια που δε θέλουν να κλείσουν. Κλείνουν για ένα τέταρτο και ανοίγουν από μόνα τους. Λες και ακούστηκε κρότος. Αν είχα, θα έκανα και τσιγάρο.

Σηκώνομαι και βγαίνω από το σπίτι. Το καλύτερο ξεκαθάρισμα στο δίνει ο δρόμος. Προσωπικό ή κοινωνικό. Οι σταγόνες μου κλείνουν τα μάτια. Δε με ενοχλούν όμως. Αυτή η δροσιά μου δίνει ευχαρίστηση, δύναμη. Λίγοι στο δρόμο. Μπάτσοι με μηχανές και αναμμένους τους μπλε φάρους κάνουν βόλτες χαλώντας τη όμορφη θαμπάδα που έχουν σχηματίσει τα φώτα της πόλης και η βροχή.

Κάτι θέλω να κάνω αλλά δεν ξέρω τι. Για αυτό βαδίζω. Βαδίζω σε κάθε στενό που βρίσκω. Δεν πάω από δρόμους χιλιοπερασμένους. Τα περισσότερα διαμερίσματα με σβηστά τα φώτα. Λίγοι στο δρόμο αλλά ενδιαφέρουσες μορφές. Η νύχτα μέχρι νωρίς το πρωί είναι η πιο όμορφη πλευρά της ημέρας. Θέλω να ζω όλο το βράδυ μέχρι το πρωί.

Σταματώ στο δρόμο για να διαβάσω συνθήματα στους τοίχους. Πολιτικά, μαλακίες, προσωπικά. Ο δρόμος έχει τη δικιά του ιστορία. Πολλοί την γράφουν στους τοίχους με σπρέι.

Μια κοπελίτσα περνάει δίπλα μου και με κοιτάζει με πλάγια ματιά. Φοβάται; Είναι μόνη; Πόσοι άραγε γυρνάνε μόνοι στο σπίτι και νιώθουν ότι δεν κάνανε τίποτα όλη την ημέρα; Ότι δεν κερδίσανε τίποτα την ημέρα αυτή; Ότι δεν υπάρχει κανείς να τους περιμένει στο σπίτι; Ότι ίσως κανείς δεν τους σκέφτεται; Ότι είναι μόνοι τους σε αυτόν τον κωλοκόσμο που δε διάλεξαν να ζήσουν. Ότι η ζωή δεν είναι μέλι-γάλα. Ότι η αγάπη δεν είναι όπως στις μαλακίες του Χόλιγουντ.

Σε ένα στενό κάποιος κοιμάται στο πεζοδρόμιο πάνω σε κάτι χαρτόκουτες. Αυτός δεν έχει αϋπνία. Ίσως κοιμάται καλύτερα από μένα. Χαμογελάω και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να μου δώσει συμβουλές για καλό ύπνο.

Ένα αμάξι μαρσάρει στο βρεγμένο δρόμο. Γλιστράνε οι ρόδες και μετά από λίγο φεύγει με μεγάλη ταχύτητα. Βιάζεται να πάει. Πού;

Ακόμα και τα πρεζόνια λείπουν από την πλατεία. Θα πήγαν για ύπνο και αυτά. Ούτε με πρεζόνι δεν μπορώ να πιάσω κουβέντα.

Πάω στο περίπτερο να πάρω κάτι να πιω. Καταλήγω με γάλα. Είναι το πλέον κατάλληλο για την περίσταση. Κομπολόι και γάλα. Λευκό πλήρες. Το κακάο με χαλάει.

Ένας μεθυσμένος με κοιτάει περίεργα ανοίγοντας πιο πολύ από το φυσιολογικό τα μάτια του.

Παίρνω το δρόμο του γυρισμού. Τι έκανα σήμερα; Δε με περιμένει κανείς σπίτι. Με σκέφτεται άραγε κανείς; Αν πάθω κάτι ποιος θα το μάθει πρώτος; Ποιος θα ενδιαφερθεί;

Βάζω το κλειδί στην πόρτα και την ίδια στιγμή ακούω τον ήχο του μηνύματος στο κινητό. Τελικά κάποιος με θυμήθηκε ακόμα και τέτοια ώρα.

" Η vodafone σας ενημερώνει ότι έχετε απεριόριστο χρόνο ομιλίας και μηνυμάτων sms προς όλους τους αριθμούς vodafone."-Άι στο διάολο πρωινιάτικα.